Never nooit meer roken!

Ik was 16 toen ik de stomste beslissing ooit maakte. Ik dacht een stoer meisje te zijn, wilde erbij horen en liep mee met de rest en begon met roken. Ik was (ben) een klein onderkruipseltje, met een enorm jong gezicht, dus toen ik 16 was leek ik net een meisje van 12,5 jaar met een peuk in mijn mond. De blikken ...
Ik zag ze heus wel, maar was ondertussen verslaafd aan die verrekte nicotine, dus ik pafte lekker door. Voelde me super stoer. Damn you puberbrein.

Ben nooit een roker geweest die meteen naar haar pakje sigaretten graaide wanneer ze wakker werd. Daar kon wel een paar uur overheen gaan. Soms rookte ik een heel weekend niet, maar onderaan de streep was ik net zo verslaafd als de mensen die dat wel doen.
Kon enorm hunkeren naar een sigaret en kon me een stress situatie niet voorstellen zonder 3 sigaretten in m'n mond.
Of wat denk je van gezelligheid. Lekker een wijntje doen op een terras met m'n vriendinnen en dat dan zonder sigaretten. Hoe? Ik kon het me niet voorstellen. Wat doen niet rokers nadat ze hun lunch op hebben? Kletsen met elkaar? Naar het plafond staren? Ik begreep het niet hoor.
Aldus een echte verslaafde.

Maar ergens 2 weken geleden gingen mijn ogen open en was ik er toch een partij klaar mee.
Die hele sigaretten smaakte me voor geen meter meer (hebben ze nooit gedaan, maar ze leken extra vies ofzo). Het kostte me veel te veel geld per maand en het hele stoere was er ook allang vanaf. 

01 oktober leek me een mooi moment. Lekker collectief stoppen met Stoptober.
Zat alleen een klein rijexamen in de weg van mijn stopplannen. Ik was een echte stressroker, dus begon al voor ik überhaupt gestopt was met excuses verzinnen. Afrijden was mijn excuus.
Zag het niet zo zitten om te stoppen en dan 3 dagen in mijn gestopte leven maximaal nerveus zijn en dan niet kunnen roken.
Dus sprak ik met mezelf af: na het examen.

Rijbewijs gehaald (woehoeee) en daarna nog even 'lekker' veel gerookt, want ook een overwinning was een reden om te roken. Letterlijk alles was een reden om te roken, niet normaal! En lekker was het op dat moment ook allang niet meer, want ik had er knallende koppijn van en was gewoon een beetje misselijk. 
Maar maandag 05 oktober om 21:00 uur rookte ik mijn laatste sigaret. Facetimend met mijn beste vriendin. Het voelde echt dit keer. Anders dan al die andere keren. Definitief.
De overgebleven 7 sigaretten werden in de wasbak nat gemaakt en weggegooid. IK WAS GESTOPT!

Dag 1 en 2 heb ik een keer of 16562 tegen het plafond gezeten. Mama mia waar was ik weer aan begonnen.
Op dag 2 volgde ik een tip op en bestelde het boek van Allen Carr. De naam raad je niet: 'Stoppen met roken' (echt, je verwacht het niet hè?)
Het boek kwam donderdag binnen en ik ben meteen begonnen. 5 uur lang heb ik non stop gelezen. Kon en wilde het boek niet meer wegleggen.
En toen hij uit was wist ik het helemaal zeker. Ik ga echt nooit van mijn lang zal ze leven meer roken. Troep! Helemaal klaar mee.
Ik kan niet uitleggen wat dit boek doet of zegt waardoor je mindset opeens zo veranderd, daarvoor moet je hem echt zelf lezen als je er klaar voor bent om te stoppen.
De reviews waren super lovend, ik was sceptisch, maar er was geen woord van gelogen.

Ik zit nu bijna op 9 dagen rookvrij en waar ik de 1e dagen (voor het boek) moeilijke momenten had en bijna mijn haren 1 voor 1 uit mijn hoofd heb getrokken is dat na het lezen van het boek helemaal weg!
Ik heb geen moeilijke momenten meer gehad, geen dipjes, geen vreetbuien, niks! Sterker nog: ben er nauwelijks nog mee bezig. Nooit geweten dat stoppen zo easy kon zijn. Als ik dat geweten had, had ik dat boek ook 19 jaar eerder gelezen zeg.

Ok einde betoog over een boek, ik haal m'n voet tussen de deur vandaan.
Maar mocht je, net zoals ik, 68582 mislukte stoppogingen gedaan hebben en wil je nu echt stoppen: haal dat boek!


xxx Krullenkoppie