De ware ik

Vandaag kreeg ik de opmerking: "Maar als ik je zo zie zitten lijkt het niet of ik naar een depressief iemand kijk."
Ik kon niet anders dan dat beamen, want ik snapte helemaal wat er tegen me gezegd werd.
Het is wel een opmerking die me even bezig heeft gehouden. Want het gaat niet goed met me, maar ik doe wel alsof het goed gaat. Wat als mensen me niet geloven? Wat als ze denken dat ik de boel in de maling neem?
Vergis je niet, het is er wel degelijk. En niet zo'n beetje ook. Maar ben een gewoon pro geworden in het negeren en doorgaan alsof er niks aan de hand is. Maar van binnen ...

Het "even niet lekker in m'n vel zitten" is iets meer dan dat. Opeens kreeg het beestje een naampje en hangt er iets aan je: een depressie.
En zie dat maar eens te accepteren. Mij lukt het nog niet helemaal.
Ik ben niet anders gewend dan mijn knop omzetten en doorgaan. Zo (over)leef ik mijn leven al jaren, zolang als ik me kan herinneren. Begraven in het werk. Druk zijn. Bezig zijn. Alles om maar mijn hoofd uit te kunnen zetten en te kunnen overleven en vooral niks te voelen.

Maar ik ben op. Ik ben zo ontzettend moe. Loop op m'n tandvlees en trek de vrolijke Larissa die ik naar andere mensen ben niet tot nauwelijks meer. Van binnen schreeuw ik het uit.
Ik zou me het liefst voor onbepaalde tijd in mijn bed begraven en de wereld, het leven, aan me voorbij laten gaan, maar ik kan dat nog niet toe laten. Ben doodsbang voor wat er dan komen gaat, hoelang het gaat duren, hoe ik me werkelijk ga voelen, de pijn die ik ga voelen en of ik het wel aan kan.

Waarom ik eigenlijk begon met deze blog typen is: Don't judge a book by it's cover.
Als je me nu tegenkomt zal ik je met de grootste glimlach begroeten, zeggen dat alles goed met me gaat en lul ik de oren van je kop. Je zal niks aan me merken.
Als je me vervolgens zou vragen hoe het nou écht met me gaat zal ik blijven zeggen dat het prima met me gaat. 
Als je m'n Social Media ziet, zie je dat ik wandelingen maak, goed bezig ben met sporten en post ik de één na de andere (grappige) Tweet, alsof ik het leven helemaal onder controle heb en er niks aan de hand is. Dat is wat ik nu van mezelf nog moet doen, om door te kunnen.
Maar weet dat onder dat masker, onder die glimlach, al die woorden en al die Social Media posts heel iets anders schuil gaat.
Wees soms wat liever voor elkaar, je weet gewoon niet waar iemand mee worstelt.


xxx Krullenkoppie.


p.s.: ik heb goede hulp, heb een geweldige psycholoog die me wel in laat zien dat als ik eenmaal toegeef aan de pijn etc. er uiteindelijk weer betere tijden aan zullen breken.
Gelukkig kan ik dat momenteel nog steeds inzien en weet ik dat het met mij ook vroeg of laat wel weer goed gaat komen.
Dat er een moment komt dat ik het licht aan het einde van tunnel ga zien.