30+ (ok, gewoon 35) en daten

En daar zit ik dan. Net 35 jaar en vrijgezel. Hartstikke vrijgezel. Vrijgezeller vind je ze bijna niet hoor.
Als je me 10 jaar geleden had gevraagd waar ik zou staan wanneer ik de 35 aan had getikt had ik een hoop antwoorden gegeven, maar niet single, samenwonend met mijn zusje, uren op Tinder swipend en kindloos.

Ik heb een erg leuke baan, leuke vriendinnen en ben langzaam de dingen aan het doen die andere mensen ongeveer rond hun achttiende al doen (lees; rijbewijs halen, met een beugel lopen en bedenken wat ze nou echt willen in het leven.)
Ik heb dus niks te klagen.
Maar soms mis ik gewoon een leuke vent in mijn leven. Waar ik mee kan lachen, ook bij kan huilen, leuke dingen kan ondernemen en vooral heel veel mee kan klieren. Een maatje (ulgh, klinkt ook weer zo much, niet meer doen Laris.)
Maar vind die maar eens. Mij is het nog niet gelukt. Ik ben natuurlijk vaak genoeg leuke mannen tegen gekomen, maar niet dé man waar ik de rest van mijn leven zou willen slijten.

Ik ben geen feestbeest (meer), ben niet elk weekend in de lampen van de discotheek te vinden of ondersteboven op de bar van een kroeg. Hij heeft zich ook nog niet aangeboden als monteur in m'n huis, dus zal echt zelf opzoek moeten.
Dus wat doe je dan: Tinder downloaden. Lui vanuit m'n bed swipen, dat is dan wel weer een voordeel.
Uren gaan er mannen naar links. Het is een vleeskeuring, laten we eerlijk wezen. Waarschijnlijk zit er onder die kerel die naar links gaat, die niet mijn type is, een hele leuke persoonlijkheid, maar daar zal ik nooit achter komen.
Dus ik selecteer op knap. Een leuke lach, sprekende ogen en een vrolijke uitstraling. (oh en een sixpack en tattoo's)
Om matches zit ik niet verlegen, prima boost voor m'n ego, maar verder dan een match komt het vaak niet. Ik heb geen zin om het gesprek te beginnen of de tegenpartij komt niet verder dan: "Hey, mooie krullen."

Ben ik kieskeurig? Ik gil altijd keihard van niet, maar ik denk dat ik toch wel een redelijk lijstje heb gecreëerd waar een man aan moet voldoen wil ik een happy wife zijn (en hij dus een happy life hebben.)
Wat zoek ik dan eigenlijk? Humor. Zonder humor moet je mij al niet bellen. Ik moet met je kunnen lachen. Kei en keihard en om de meest flauwe dingen. Ik wil van die geintjes hebben die alleen hij en ik snappen en waar we samen de grootste lol om hebben.
Ik wil een man hebben die niet wegrent voor een goed, gevoelig, diep gesprek. Het hoeft niet altijd serieus te zijn, maar soms moet er ruimte zijn om de minder leuke, of zwaardere dingen uit het leven te kunnen bespreken met elkaar.
Ik wil er 1 hebben die ik blind kan vertrouwen. Ben te oud geworden om belazerd te worden of achterdochtig te moeten zijn. Geen tijd meer voor, geen zin meer in. Het is alles of niets.
En ik wil iemand die me af en toe een schop onder m'n reet geeft en me aanmoedigt als een malle. Ik heb dat nodig. Ik heb af en toe een duwtje in de goede richting nodig. Een peptalk (TJAKKAAAA LARIS!) en support. Ik wil groeien, als persoon, maar ook samen.
Joh, ik kan nog wel 2 uur doorgaan met wat ik graag zou willen terugzien in een man.
*gaat een 3D printer bestellen om haar eigen ideale man te creëren*

Anyways. Ik hoop gewoon dat hij ergens daar rondwandelt voor me.
Hij ook naar mij opzoek is (of aan het wachten is) en we elkaar voor dat ik 89 jaar en helemaal afgebrokkeld ben tegen het lijf lopen. Of het nou via Tinder is of omdat hij 1 van de mankementen in mijn huis komt fixen.

En ondertussen hou ik me vast aan het idee dat het zelfs met Bridget Jones goed is gekomen.
Van alleen All By Myself zingend op de bank naar een baby en mr. Darcy. Er is hoop (ook al is Bridget Jones een film. I know)

xxx Krullenkoppie

JS85797750jpg